تبلیغات
دین وزندگی - از امام زمان(عج) چه بخواهیم؟

یکی از ویژگی ها و خصلت های این دیار خاکی را می توان فقر و نیاز برشمرد بدین شرح که لحظه ای نیست که آدمی دمی از نیاز و احتیاج رها و آزاد باشد. گاه خواسته هایش برگرفته از فطرت پاک و معنوی است و گاه مادی و جسمانی. و این در حالی است که باید از فردی طلب نیاز کرد که غنی بوده و توان برآوردن حاجات ما را داشته باشد. با این اوصاف اگر با فردی مواجه شوید که در برآوردن حاجت های شما دستی دارد چه چیزی را از او طلب می کنید؟

حال این فرد ممکن است امام زمان باشد آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده اید اگر با وجود مبارک ایشان مواجه شوید چه چیزی از ایشان خواهید خواست؟

تشرفی به محضر حضرت ولی عصر علیه السلام

عبدالرحمن قبایقى مى گوید: شـیخ جعفر بن زهدرى, به فلج مبتلا شد, به طورى كه قادر نبود از جا برخیزد. مادربزرگش بعد از فـوت پـدر شـیخ, به انواع معالجات متوسل شد, ولى هیچ فایده اى ندید. اطباى بغداد را آوردند. مدت مدیدى معالجه كردند, باز هم سودى نبخشید, لذا به مادر بزرگش گفتند: شیخ را به مقام و قـبه حضرت صاحب الامر (علیه السلام) در حله ببر و بخوابان شاید حق تعالى او را از این بلا رهایى بخشد و بـلـكـه حضرت صاحب الامر(علیه السلام) از آن جا عبور نمایند و به او نظر مرحمتى فرمایند و به این شكل, مرضش خوب شود. مادر بزرگ شیخ جعفر بن زهدرى, به این موضوع توجه كرد و او را به آن مكان شریف برد.

در آن جا حضرت صاحب الامر (علیه السلام) شیخ را از جایش بلند كردند و فلج را از او مرتفع نمودند. عبدالرحمان قبایقى (ناقل داستان) مى گوید: بعد از شنیدن این معجزه, میان من و او رفاقتى ایجاد شد, به طورى كه نزدیك بود از شدت ارتباط هـیچ گاه از یكدیگر جدا نشویم.

او خانه اى داشت كه در آن جا, شخصیت هاى حله و جوانان و اولاد بزرگان شهر جمع مى شدند.

مـن خـودم قـضیه را از شیخ جعفر پرسیدم .

او گفت: من مفلوج بودم و اطباء از معالجه مرض من نـاتـوان شـدنـد.

از امام زمان(علیه‌السلام) بخواهیم كه برایمان استغفار كند. یك وقت انسان خودش استغفار می‌كند، یك وقت دیگران برایش استغفار می‌كنند، رفقا برایش استغفار می‌كنند، آن هم مۆثر است امّا راه سومی هم وجود دارد كه بهتر از دو راه قبلی است و آن این است كه انسان به حجّت وقت متوسّل شود و از آن حضرت بخواهی كه یابن‌رسول‌الله! شما برایم طلب مغفرت كنید

و بقیه جریان را نقل كرد تا به این جا رسید كه حضرت حجت در آن حالى كه جده ام مرا در مقام خوابانیده بود به من فرمودند: برخیز. عرض كردم: مولاى من, چند سال است كه قدرت برخاستن را ندارم. فرمودند: برخیز به اذن خدا. و مرا در برخاستن كمك كردند. وقـتـى بـلـنـد شدم, اثر فلج را در خود ندیدم و مردم هجوم آوردند و  براى تبرك, لباسهایم را تكه تكه كرده و بردند و به جاى آن لباسهاى خود را به تن من پوشانیدند. بعد هم به خانه خود رفتم و لباسهایشان را براى خودشان, فرستادم.

 

از امام زمان چه بخواهیم؟

قصه‌هایی هست از تشرّفات افرادی كه از امام پول، زن، سلامتی و امثال آن را می‌خواسته‌اند. اینها همه خوب است. ولی چرا انسان از حضرت آن چیزی را كه خود آن حضرت از خدا می‌خواهد طلب نكند؟!

به همین دعای حضرت در ماه رجب توجّه كنید، حقیقتاً برای ما آموزنده است، ما هم همین‌ها را از خدا بخواهیم «وَ احتم لِی فِی قَضائِكَ خَیرَ ما حَتَمتَ؛ از قضاهای خودت، بهترینش را برای من تقدیر فرما».

«وَ اختِم لِی بالسَّعادةِ فی مَن ختمتَ؛ مرا از كسانی قرار بده كه امرشان را در این ماه به سعادت ختم می‌فرمایی». «و اَحیِنِی ما أحیِیتَنِی مَوفُورَاً و أمتِنی مَسرُورَاً و مَغفُوراً؛ زنده‌ام بدار در حالی كه از الطاف و رحمت‌هایت، حظّی وافر داشته‌ام و بمیرانم در حالی كه مسرور و آمرزیده‌ باشم». «واجعَل لی إلی رضوانِك وجِنانكَ مَصیراً؛ برایم راهی به بهشت و رضوان خودت مقرّر فرما».او رضوان و رضای خدا را می‌طلبد. ما هم همین‌ها را بطلبیم كه هیچ چیز بالاتر از رضای خدا و بالاتر از محبّت خدا و اولیای خدا وجود ندارد.

استغفار
از او بخواهم برایمان استغفار کنند

از امام زمان(علیه‌السلام) بخواهیم كه برایمان استغفار كند. یك وقت انسان خودش استغفار می‌كند، یك وقت دیگران برایش استغفار می‌كنند، رفقا برایش استغفار می‌كنند، آن هم مۆثر است امّا راه سومی هم وجود دارد كه بهتر از دو راه قبلی است و آن این است كه انسان به حجّت وقت متوسّل شود و از آن حضرت بخواهی كه یابن‌رسول‌الله! شما برایم طلب مغفرت كنید. این مطلب را از این آیه شریفه می‌گوییم:

و لَو انَّهُم إذ ظَّلَموُا أنفُسَهم جاۆُوكَ فاستَغفِروا اللهَ و استغفِر لهمُ الرَّسولَ لَوجَدوا اللهَ توّاباً رحیماً.(نساء64)

اگر آنان وقتی كه به خود ستم كردند، پیش تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و پیامبر نیز برای آنان طلب آمرزش می‌كرد، قطعاً خدا را توبه‌پذیر مهربان می‌یافتند.

خداوند به پیامبرش می‌فرماید اگر اینها كه خلاف كرده‌اند، پیش تو می‌آمدند و از من طلب مغفرت می‌كردند، تو هم برایشان استغفار می‌كردی ـ اگر این دو استغفار با هم ضمیمه می‌شد ـ آن وقت « لَوجَدوا اللهَ توّاباً رحیماً» نمی‌فرماید: «یَغفِراللهُ لهم» یعنی خدا ایشان را می‌آمرزید، بلكه می‌فرماید: «لوَجَدوا الله توّاباً رحیماً» تعبیر بسیار جالبی است. یعنی در صورت استغفار خودشان و استغفار رسول خدا، در وجودشان می‌فهمیدند و می‌یافتند و درك می‌كردند كه خدا آنها را آمرزیده است. یعنی در آن صورت غفوریّت و رحمانیت خدا را درك می‌كردند.

یکی از ویژگی ها و خصلت های این دیار خاکی را می توان فقر و نیاز برشمرد بدین شرح که لحظه ای نیست که آدمی دمی از نیاز و احتیاج رها و آزاد باشد.گاه خواسته هایش برگرفته از فطرت پاک و معنوی است و گاه مادی و جسمانی. و این در حالی است که باید از فردی طلب نیاز کرد که غنی بوده و توان برآوردن حاجات ما را داشته باشد. با این اوصاف اگر با فردی مواجه شوید که در برآوردن حاجت های شما دستی دارد چه چیزی را از او طلب می کنید؟

امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) رضوان و رضای خدا را می‌طلبد. ما هم همین‌ها را بطلبیم كه هیچ چیز بالاتر از رضای خدا و بالاتر از محبّت خدا و اولیای خدا وجود ندارد.

برادران یوسف، بعد از آزار یوسف(علیه‌السلام)، وقتی متوجه شدند بدكاری كرده‌اند، پشیمان شدند و از پدر خواستند كه «یا اَبانا اِستَغفِرلَنا ذُنوبَنا...» گفتند: پدرجان! تو پیش خدا وجیه هستی، رسول و پیغمبر خدا هستی، پیش خدا آبرو داری، ما گناهكاریم پشیمانیم، از تو می‌خواهیم كه برایمان طلب مغفرت نمایی، یعقوب(علیه‌السلام) هم پذیرفت. ما هم از پدر حقیقی خود بخواهیم كه او برایمان طلب مغفرت كند. یعنی از امام زمان(علیه‌السلام) درخواست كنیم كه بعد از توبة حقیقی، برای ما طلب مغفرت كند زیرا او «وجیه عندالله» است. او محمود خداست، او ولیّ خداست، او همه كاره عالم است این توبه اگر با آن لطفِ مغفرت توأم شود قطعاً كارساز خواهد بود.

الان هم رسول خدا زنده است، باید از رسول خدا بخواهیم، از امام زمان بخواهیم و عرض كنیم: یابن‌رسول‌الله! ای عزیز فاطمه تو می‌دانی ما بیچاره هستیم و پناهی نداریم، یكی از القاب شما «غوث» است. یعنی پناه بی‌پناهان! شما پدر حقیقی ما هستید. ما بچه‌های بدی هستیم ولی شما پدر خوبی هستید، ما نوكرهای بدی هستیم، اما شما خوب آقایی هستید. ما كجا برویم، به چه كسی بگوییم و به كه پناه ببریم؟ ما شما را دوست داریم و تو از قلب ما خبر داری، در زیارت دارد «ولی حقّ مُوَالاتِی» دوستی، حق می‌آورد، ما حقِّ موالات داریم. به شما امید داریم و از شما می‌خواهیم كه شما به ما تصدّق كنید. كه خدا صدقه‌كنندگان را جزای خیر می‌دهد. دست  گدایی‌ ما به سوی شما دراز است.




طبقه بندی: مطالب دینی،

تاریخ : شنبه 20 اردیبهشت 1393 | 07:15 قبل از ظهر | نویسنده : عارف خوش نظر | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.